Lasagne inaczej

Chciałabym pokazać Wam dzisiaj fajny przepis na lasagne. Jest to wersja dużo bardziej lżejsza, bo bez makaronu i beszamela. Pewnie dziwicie się jak można zrobić lasagne bez makaronu. Ano właśnie można i naprawdę polecam Wam ją z czystym sumieniem.

Składniki:

2 szt cukinii
400g mięsa mielonego (ja używam z kurczaka, ale może być również inne)
2 puszki pomidorów krojonych
cebula
czosnek (2-3 ząbki)
koncentrat pomidorowy (parę łyżeczek)
ser mozzarella (ja użyłam 1 kostki, ale myślę, że lepiej jak będą 2)
sól
pieprz
papryka ostra
bazylia (ja miałam suszoną)

Najpierw najtrudniejsza część, czyli pokrojenie cukinii w długie plastry. Moja obieraczka nie zdała egzaminu w tej czynności, więc musiałam posłużyć się nożem. Trochę ciężko to idzie, bo dobrze by było jakby plastry nie były za grube.
Pokrojone plastry rozłożyć na ręczniku papierowym, którego ja oczywiście nie miałam więc użyłam po prostu małego, zwykłego ręcznika. Solimy i zostawiamy na jakiś kwadrans. Cukinia puści wodę.
Za pierwszym razem z lenistwa nie zrobiłam tego i niestety sos zmieszał się z wodą z cukinii i było bardzo rzadkie. Nie róbcie mojego błędu!

Na patelni rozgrzać oliwę i wrzucić pokrojoną cebulę oraz czosnek (przeciśnięty przez praskę). Podsmażyć, dodać mięso.
Gdy wszystko nabierze koloru, dodać przyprawy. Na samym końcu jak mięso będzie gotowe dodać pomidory z puszki, wymieszać, dodać parę łyżeczek koncentratu. Niech chwilę pobulgocze. Spróbujcie, doprawcie do smaku.

Bierzemy naczynie żaroodporne (ja miałam kwadratowe), smarujemy małą ilością oliwy i kładziemy plastry cukinii, na to nasze mięso z pomidorami, znowu plastry, mięso. Mozzarellę mamy przygotowaną, ja nie kładę jej od razu bo podczas 20min pieczenia robi się z niej skorupa. Dodaję ją na 5 min przed końcem pieczenia.

Piekarnik 200st 20min

I proszę bardzo :)

Cukinia jest mięciutka, łatwo się ją kroi, a mięso pachnące i pyszne.



Smaczengo!

P.S. Jest to zdjęcie pierwszej wersji jaką robiłam, czyli z mozzarelli zrobiła się skorupa. Na szczęście człowiek uczy się całe życie.

Bardzo niedetetycznie

Miałam ochotę na coś pysznego, pachnącego i koniecznie z makaronem.

W sklepie wpadł mi w oko makaron pappardelle. Nigdy go nie robiłam, więc postanowiłam spróbować. 

Miałam w lodówce kurczaka i pieczarki, więc było co wrzucić na patelnię. Sos zrobiłam beszamelowy.

Ku mojemu zakoczeniu wyszło przepysznie!

Składniki:

makaron pappardelle

2 piersi z kurczaka

6-8 dużych pieczarek

vegeta

czosnek w proszku

pietruszka suszona (świeża oczywiście będzie lepsza)

na sos beszamelowy:

masło (porządka łycha)

mąka (na oko oczwiście)

mleko (wiem, zabijecie mnie ale również na oko, myślę, że ze 2 szklanki to na pewno)

vegeta

gałka muszkatołowa (niezbędna w beszamelu)

Wstawiłam makaron.

Na rozgrzany olej wrzuciłam pokrojonego i przyprawionego vegetą kurczaka,dodałam czosnek i pietruszkę. Gdy mięso było dobrze podsmażone dodałam pieczarki, wymieszałam. Gdy wszystko ładnie się usmażyło, wysypałam zawartość patelni na durszlak aby obciekło z tłuszczu. Na tej samej patelni zrobiłam beszamel. Rozpuściłam masło, dodałam mąkę, szybko mieszałam aż powstała zasmażka, potem zalałam mlekiem. Cały czas mieszając, czekałam aż zacznie gęstnieć. Doprawiłam. Gdy po spróbowaniu sos spełniał moje oczekiwania smakowe, dodałam kurczaka z pieczarkami. Wymieszałam.

Na talerz makaron, na to sos i voila!

Smacznego!

P.S. A jak już grzeszyć to porządnie, na deser zrobiłam galaretkę z truskawkami i kremem czekoladowym

Ukryte w przeszłości

Dziś chciałabym napisać Wam o moim ulubionym typie książek.
Jak tylko wygrzebię perełkę tego typu lub wyjdzie jakaś nowość to muszę ją mieć i muszę jak najszybciej ją pochłonąć.
O jaki typ chodzi?
Mianowicie fabuła książki opisuje bohaterów w teraźniejszości oraz w przeszłości, najczęściej dalekiej.
Bohater musi cofnąć się, najczęściej za pomocą pamiętników, opowieści innych osób do wspomnień, które pomogą mu rozwiązać zagadkę. To właśnie w przeszłości nastąpił wielki przełom, nieoczekiwane zdarzenie, które miało wielki wpływ na teraźniejszość.
Kocham, uwielbiam, zatracam czas w tego typu książkach.
Niżej podaję moje ulubione pozycje.

Według mnie królową tego gatunku jest Kate Morton, każda jej książka gwarantuję, że Was zaskoczy.
Moja ulubiona to Zapomniany ogród

Wybaczcie, że opisy książek nie są napisane przeze mnie, ale po pierwsze te książki przeczytałam stosunkowo dawno, a po drugie nie chcę pomieszać imion, miejsc i zdarzeń.

Opisy książek pochodzą ze strony lubimyczytać.pl oraz merlin.pl

Rok 1913. Porzucona przez matkę na statku płynącym z Londynu do Australii mała dziewczynka zostaje przygarnięta przez bezdzietnych rodziców. Ukończywszy 21 lat, Nell O'Connor powraca do Anglii, by poznać prawdę o sobie. Kim naprawdę jest? Jakie nosi nazwisko? Wiele lat później jej wnuczka, Cassandra, wyrusza w podobną podróż do krainy przeszłości, intryg, miłości i zdrady. Dzięki zapiskom babci odsłania kolejne fragmenty mrocznej układanki. Klucz do prawdy leży w wybudowanej na szczycie klifu starej chatce i otaczającym ją sekretnym ogrodzie, wiekowym dworze należącym do arystokratycznej rodziny Mountrachet i tajemniczym labiryncie.

Drugą pozycją jaką przeczytałam był Dom w Riverton:

Do przebywającej w domu spokojnej starości dziewięćdziesięcioośmioletniej Grace Bradley zgłasza się młoda reżyserka Ursula Ryan, która pracuje nad filmem poświęconym losom poety Robbiego S. Huntera. Ursula poszukuje informacji na temat Hartfordów, a zwłaszcza sióstr Hannah i Emmeline, które były jedynymi świadkami samobójczej śmierci tego mężczyzny w ich rodzinnej posiadłości. Grace Bradley w młodości pracowała jako służąca w należącej do Hartfordów rezydencji w Riverton. Na początku prośba reżyserki budzi w niej mieszane uczucia, lecz sympatia, którą budzi w niej młoda kobieta, oraz pragnienie przekazania ukochanemu wnukowi prawdy o dramatycznych wydarzeniach przeszłości sprawiają, że staruszka wraca myślami do dawnych dni.

Pozycja tej samej autorki, którą polecam to Milczący zamek:

Pod koniec dwudziestego wieku matka młodej redaktorki, Edith Burchill dostaje list, który zaginął przed pięćdziesięcioma laty. Edith postanawia odkryć tajemniczą przeszłość matki. Dowiaduje się, że została ewakuowana razem z innymi dziećmi w 1939 roku z Londynu i przez półtora roku mieszkała w zamku Milderhurst w Kencie, siedzibie słynnego pisarza, Raymonda Blythe’a, autora jej ulubionej powieści z dzieciństwa. Edith odwiedza zamek i przekonuje się, że nadal mieszkają w nim trzy córki Raymonda. Z czasem odkrywa coraz więcej tajemnic zamku...

Obecnie czytam Strażnika tajemnic:

W wiejskiej angielskiej posiadłości, w swingujących latach 60. szesnastoletnia Laurel wymyka się z rodzinnego pikniku urodzinowego i chowa w domku na drzewie, by snuć samotnie marzenia o przyszłości. Nagle widzi nieznajomego, który zbliża się do domu i rozmawia z jej matką. Wkrótce zostaje świadkiem strasznej zbrodni, która położy się cieniem na całym jej życiu. Odtąd zawsze będzie zadawać sobie pytanie, kim tak naprawdę jest jej piękna, niezwykła matka, kim była w przeszłości. Pięćdziesiąt lat później Laurel jest wybitną aktorką mieszkającą w Londynie. Spotyka się ze swym rodzeństwem w domu rodzinnym, by świętować dziewięćdziesiąte urodziny matki. Niespodziewanie powraca przeszłość, a Laurel wie, że to ostatnia szansa na odkrycie zagrzebanych w niej sekretów. Zaczyna skomplikowane śledztwo, które po nitce wspomnień Dorothy oraz innych związanych z nią osób doprowadzi w końcu do kłębka tajemnicy…

Pozycje innych autorów, które polecam to:
Wendy Webb Duchy przeszłości
Świetna książka, moja druga ulubiona po Zapomnianym ogrodzie

Hallie dowiaduje się z tajemniczego listu, że jej matka wcale nie zginęła w pożarze. Ojciec kłamał – w rzeczywistości przed trzydziestu laty uprowadził swoją małą córeczkę i ukrył przed żoną. 
Teraz, gdy rodzice zmarli, za późno na jakiekolwiek wyjaśnienia. Mimo to dziewczyna pragnie poznać prawdę. Wyrusza na wyspę pośród Wielkich Jezior, żeby zrozumieć wydarzenia ze swojego dzieciństwa. 
Miejscowi przyjmują ją wrogo. A w wiktoriańskim dworze, który odziedziczyła, dzieją się dziwne rzeczy...

W ww książce jest wątek mroczny, coś może straszy, a może się wydaje, tajemnica, strach, czyli to co najlepsze.

Książka w podobnym klimacie tzw gotyckim to mój faworyt tego gatunku Trzynasta opowieść Diane Setterfield. Gdy czytałam recenzję tej książki, kilka osób wspomniało, że miało koszmary, pomyślałam sobie ''no litości, koszmary po książce?!'' i zapewne jak się domyślacie, mnie też to dopadło. Nie wiem czy to wpływ  książki czy insynuacje innych osób, ale czytając tą powieść miałam okropne sny i co dziwne moja siostra też! Więc sprawdźcie, może książka będzie miała podobny wpływ na Was.
Opis książki jest dosyć długi, więc podaję link 
http://merlin.pl/Trzynasta-opowiesc_Diane-Setterfield/browse/product/1,1326254.html?place=suggest

Tych książek na pewno było więcej, ale wiecie jak to jest jak człowiek chce sobie coś przypomnieć.
Obecnie na liście do przeczytania znajdują się następujące książki:

Katherine Webb Echa pamięci, Dziedzictwo
Charlotte Link Dom sióstr
Rosie Thomas Kaszmirowy szal


Miłego czytania!
Jeżeli traficie na książki w moim ulubionych tylu, czekam na wiadomość!